کارنوشت اول

Bosnia’s Open Broadcast Network عنوان مقاله:

Vladimir Bratic ,Susan Dente Ross and Hyeonjin Kang-Graham: نویسندگان

Global Media Journal(2008): منبع

این مقاله مطالعه ای موردی بر روی یکی از شبکه های بوسنی(OBN) است به منظور بررسی پوشش خبری این شبکه و نقش آن بر روند صلح این منطقه. مطالعه موردی با مطالعه ی پوشش خبری شامل متن اخبار، گزارش ها و تصاویر مرتبط با اخبار در طی چندین سال متوالی ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ انجام شده است. پژوهشگران مقاله از طریق بررسی مفاهیم صلح و دوستی در این پوشش خبری به این نتیجه رسدند که روزنامه نگاری صلح آمیز و پوشش خبری اهالی رسانه با وجود تهدیدهایی که می تواند در جهان خارج باشد، خواهد توانست در ایجاد جهانی صلح آمیز موثر باشد. در نتیجه تلاش های بیشتری برای تغییر روند جنگ در جهان لازم است. بر این اساس گفتمان شفقت و مهربانی می تواند در جلوگیری از ستیزه و کشمکش ها و حرکت به سوی عمل صلح آمیز موثر باشد. نهایتا اینکه حجم قابل توجهی از داده های مقاله نیز با استناد به اسناد و مدارک کتابخانه ای جمع آوری شده است.

کارنوشت دوم

عنوان مقاله:

Constructing A Right To Communicate:

The UN Declaration on the Rights of Indigenous Peoples

نویسنده:

William F. Birdsall, Canada (2008)

منبع: Global Media Journal

هدف این مقاله ارائه ی ساختاری از قوانین ارتباط برقرار کردن است از طریق اینکه چگونه ارزش های مربوط به حق ارتباط برقرار کردن در متون قانونی سخت و رایج مجسم شده و به تصویر کشیده می شود. نویسنده معتقد است دستیابی به تعریف قابل پذیرش و جهانی برای حقوق ارتباطی تمامی انسان ها تا ۴۰ سال قبل امکان نداشت چون این موضوع به جای اینکه به تجربه واقعی مردم و نیازهای آنها برای ارتباط برقرار کردن توجه کند به سطح فلسفی قانون تقیل داده می شد.

بدین منظور نویسنده به مطالعه ی موردی و دقیق از بیانیه های سازمان ملل(DRIP) راجع به حقوق مردم بومی و محلی می پردازد.

مطالعه ی موردی با تاکید بر تمای جزییات این بیانیه انجام می شود. بطوریکه نویسنده ابتدا تاریخی از مذاکرات برای ایجاد چنین بیانیه ای را مورد مطالعه قرار می دهد (از سال ۱۹۸۲-۲۰۰۷) و سپس تمامی مفاهیمی را که در این بیانیه امده است توضیح و تبیین می کند. مفاهیمی چون: ارزش های حقوق ارتباطی، حقوق جهانی انسان ها با وجود تفاوت های فرهنگی، حقوق جمعی و فردی و حقوق مسلم و مواردی از این قبیل.

نویسنده در پایان نتیجه می گیرد که ارتباطات متقابل و آگاهی افراد بومی از حقوق ارتباطی و جهانی خود می تواند می تواند مرز مشترکی را میان تمامی انسان های جهان از لحاظ حقوق انسانی ایجاد کند؛ هرچند کشمکش آنها برای بدست اوردن حقوقشان دشوار و زمانبر باشد.نویسنده در پایان ابراز امیدواری می کند که چنین بیانیه هایی در سازمان ملل بتواند قدمی در راه احقاق حقوق ملت ها و به تدریج لازم الاجرا شدن آنها گردد.